Sendu inn spurningu

Hér getur þú sent okkur nýjar spurningar um vísindaleg efni.

Hafðu spurninguna stutta og hnitmiðaða og sendu aðeins eina í einu. Einlægar og vandaðar spurningar um mikilvæg efni eru líklegastar til að kalla fram vönduð og greið svör. Ekki er víst að tími vinnist til að svara öllum spurningum.

Persónulegar upplýsingar um spyrjendur eru eingöngu notaðar í starfsemi vefsins, til dæmis til að svör verði við hæfi spyrjenda. Spurningum er ekki sinnt ef spyrjandi villir á sér heimildir eða segir ekki nægileg deili á sér.

Spurningum sem eru ekki á verksviði vefsins er eytt.

Að öðru leyti er hægt að spyrja Vísindavefinn um allt milli himins og jarðar!

=

doktor.is

Hvað geta rostungar orðið gamlir og stórir?

Rostungar (Odobenus rosmarus) greinast í tvær deilitegundir sem eru landfræðilega aðskildar. Önnur deilitegundin nefnist Atlantshafsrostungur (O.r. rosmarus) en hin Kyrrahafsrostungur (O.r. divergens). Atlantshafsdeilitegundin lifir á svæðum við Grænland og við eyjar sem tilheyra Kanada en Kyrrahafsrostungurinn finnst einungis í Chukchi-hafi norðaustan af Rússland og í Beringshafi.



Rostungar eru geysilega stórar skepnur og geta karldýrin vegið vel yfir eitt tonn og mælst rúmir þrír metrar á lengd. Rostungar eru meðal stærstu hreifadýra jarðar, aðeins sæfílar eru stærri. Kyrrahafsdeilitegundin verður nokkuð stærri, karldýrin eru frá 800-1700 kg og kvendýrin 400-1250 kg. Karldýr af Atlantshafsdeilitegundinni eru rúm 900 kg og kvendýrin rúm 700 kg.

Karldýrin verða kynþroska fimm til sjö ára og ná fullri stærð við 15 ára aldur, þá fyrst hafa þau líkamsburði til að berjast við eldri karldýr um kvonfang. Auðvelt er að aldursgreina rostunga þar sem árhringir myndast á skögultönnunum. Algengt er að þeir nái um 30 ára aldri en í dýragörðum geta þeir orðið mun eldri.

Áður fyrr voru rostungar mikið veiddir af svokölluðum iðnvæddum ríkjum norðurhjarans og fór þeim þá mjög fækkandi. Bann var sett á veiðar í atvinnuskyni árið 1972 og hafa rostungar verið friðaðir síðan en veiðar eru einungis leifðar meðal frumbyggja norðurheimskautsins, í Alaska, Grænlandi, Kanada og Rússlandi. Á þessu þrjátíu ára tímabili sem rostungar hafa verið friðaðir að mestu hafa stofnarnir rétt verulega úr kútnum. Nú er stofnstærðin 200-250 þúsund dýr.

Inúkar nýta hverja örðu af dýrinu. Flesta mjúka vefi nýta þeir til matargerðar og úr beinum búa þeir meðal annars til skrautmuni. Hinar geysilega stóru skögultennur sem Vesturlandabúar kölluðu áður fyrr fílabein norðursins eru einnig notaðar til að gera skrautmuni. Tvær skepnur veiða sér rostunga til matar, það eru ísbirnir (Ursus maritimus) og háhyrningar (Orcinus orca).

Myndirnar eru fengnar af vefsetrunum First Air og The Polar Bear and the Walrus.

Hér var einnig svarað spurningunni:
Hvað geta rostungar orðið gamlir og stórir? Eru þeir veiddir ennþá og er allt nýtt af þeim?

Útgáfudagur

29.10.2002

Spyrjandi

Linda Hólm

Höfundur

Jón Már Halldórsson

líffræðingur

Tilvísun

Jón Már Halldórsson. „Hvað geta rostungar orðið gamlir og stórir?“ Vísindavefurinn, 29. október 2002. Sótt 23. október 2018. http://visindavefur.is/svar.php?id=2825.

Jón Már Halldórsson. (2002, 29. október). Hvað geta rostungar orðið gamlir og stórir? Vísindavefurinn. Sótt af http://visindavefur.is/svar.php?id=2825

Jón Már Halldórsson. „Hvað geta rostungar orðið gamlir og stórir?“ Vísindavefurinn. 29. okt. 2002. Vefsíða. 23. okt. 2018. <http://visindavefur.is/svar.php?id=2825>.

Chicago | APA | MLA

Sendu inn spurningu
eða

Vísindadagatalið

Rósa Þorsteinsdóttir

1958

Rósa Þorsteinsdóttir er þjóðfræðingur á Stofnun Árna Magnússonar í íslenskum fræðum. Hún hefur haft umsjón með tölvuskráningu þjóðfræðasafns stofnunarinnar og séð um margs konar útgáfur á þjóðfræðiefni.