Ef spyrjandinn er búsettur á höfuðborgarsvæðinu og hefur séð lítil rauð kvikindi sem oft skríða á húsveggjum og inni í húsum þá er hér um að ræða áttfætlumaur (latína Acarina) sem kallast veggjamítill á íslensku en Bryobia praetiosa á latínu. Veggjamítlar nærast á plöntum með því að stinga munnlimum sínum í þær og sjúga næringu úr þeim. Mítlarnir geta því valdið skaða á einstökum plöntum í görðum húsa þótt kvikindin sé alveg meinlaus mönnum.
Margir verða þó fyrir ónæði af veggjamítlum þegar þeir gera sig heimakomna í híbýlum manna til þess að leita sér að hentugum stað til að verpa eggjum sínum eða hafa hamskipti.
Kvikindin hafa einnig verið kölluð roðamaurar í daglegu tali og mætti því ætla að þetta væru maurar, en svo er ekki. Maurar hafa öll einkenni skordýra eins og til dæmis sex fætur. Áttfætlumaurar hafa, eins og nafnið gefur til kynna, átta fætur og eru af fylkingu áttfætlna (lat. Arachnida) en köngulær og sporðdrekar tilheyra einnig þessum hópi.
Um 300 tegundir af áttfætlumaurum hafa fundist á Íslandi. Til eru tvær aðrar tegundir fyrir utan veggjamítilinn sem einnig ganga undir nafninu roðamaurar vegna hins rauða litar. Önnur tegundin heitir Tetranychus urticaee á latínu en hefur verið kölluð gróðurhúsaspunamítill því að hún getur valdið miklum skemmdum í gróðurhúsum. Hin tegundin er svokallaður túnamítill eða Penthaleus major á latínu. Túnamítill hefur valdið miklum skaða á túnum, sérstaklega á Norðurlandi.
Heimildir
Bjarni E. Guðleifsson, Roðamaur eða mítlar. Morgunblaðið 14. maí 1988, Reykjavík.
Bjarni E. Guðleifsson og Sigurgeir Ólafsson, Grasmaurar. Freyr nr. 9, 1987, Reykjavík.
Mynd 1: PennState, College of Agricultural Sciences - Cooperative Extension, Department of Entomology Mynd 2: General Exterminating, Inc. Mynd 3: University of Nebraska, Department of Entomology