Sendu inn spurningu

Hér getur þú sent okkur nýjar spurningar um vísindaleg efni.

Hafðu spurninguna stutta og hnitmiðaða og sendu aðeins eina í einu. Einlægar og vandaðar spurningar um mikilvæg efni eru líklegastar til að kalla fram vönduð og greið svör. Ekki er víst að tími vinnist til að svara öllum spurningum.

Persónulegar upplýsingar um spyrjendur eru eingöngu notaðar í starfsemi vefsins, til dæmis til að svör verði við hæfi spyrjenda. Spurningum er ekki sinnt ef spyrjandi villir á sér heimildir eða segir ekki nægileg deili á sér.

Spurningum sem eru ekki á verksviði vefsins er eytt.

Að öðru leyti er hægt að spyrja Vísindavefinn um allt milli himins og jarðar!

=

Hvaðan kemur olían og klárast hún einhvern tímann?

Jarðolía myndast úr plöntu- og dýraleifum sem safnast saman á sjávarbotni. Fyrir tilstuðlan gerla og hvata, þunga efri jarðlaga og hækkandi hitastigs taka leifarnar ýmsum efnabreytingum og verða með tímanum að olíu.

Olían er takmörkuð auðlind. Nú er talið að í jörðu séu um 1.000 milljarðar tunna en það samsvarar um 159.000 milljörðum lítra. Mest af olíu er í Sádi-Arabíu. Að öllum líkindum munu þessar olíubirgðir endast í um 40-80 ár.

Hægt er að lesa meira um olíu í svari Leifs A. Símonarsonar við spurningunni Hversu margir lítrar af olíu eru til í heiminum?

Útgáfudagur

16.4.2004

Spyrjandi

Benedikt Örn og Hanna Minshull

Efnisorð

Höfundur

Jón Gunnar Þorsteinsson

bókmenntafræðingur og ritstjóri Vísindavefsins

Tilvísun

JGÞ. „Hvaðan kemur olían og klárast hún einhvern tímann?“ Vísindavefurinn, 16. apríl 2004. Sótt 21. nóvember 2017. http://visindavefur.is/svar.php?id=4142.

JGÞ. (2004, 16. apríl). Hvaðan kemur olían og klárast hún einhvern tímann? Vísindavefurinn. Sótt af http://visindavefur.is/svar.php?id=4142

JGÞ. „Hvaðan kemur olían og klárast hún einhvern tímann?“ Vísindavefurinn. 16. apr. 2004. Vefsíða. 21. nóv. 2017. <http://visindavefur.is/svar.php?id=4142>.

Chicago | APA | MLA

Sendu inn spurningu
eða

Vísindadagatalið

Bankað í við

Það er algengur og útbreiddur hjátrúarsiður, einkum meðal kristinna manna, að banka undir eða á viðarborð eða snerta tré, t.d. eftir að menn hafa sagt eitthvað ógætilegt. Þessi siður á líklega rætur að rekja til þeirrar helgi sem hvílir á krossi Krists eða til annarrar tiltrúar á tré, enda er trjádýrkun af ýmsu tagi ævagömul.