Kölsugur er elst þessara orða og kemur fyrir þegar í fornu máli (Grettis sögu). Bjarni getur sér þess til að í fornu máli hafi ef til vill verið til samandregnar myndir af lýsingarorðinu köl(l)sugur, það er *köl(l)skan, *köl(l)skir og veikar myndir eins og (hinn) *köllski.
Ásgeir Blöndal Magnússon tekur undir þessa skýringu í Íslenskri orðsifjabók (1989:538). Báðir tengja þeir orðið við nafnorðið kalls 'gys, spott' og sögnina að kallsa 'hæða, spotta'. Hinn kölski er þá hinn háðsami, spottssami. Bjarni telur að upphaflega hafi verið um feluorð að ræða þegar menn ekki vildu nefna djöfulinn en í íslenskri þjóðtrú var hann einmitt spottari. Nafnorðið kölski er þá til orðið úr veiku beygingu lýsingarorðsins köl(l)sugur.
Frekari fróðleikur á Vísindavefnum:
Heimild:
- Bjarni Vilhjálmsson. Hugljómun um kölska. Afmæliskveðja til Halldórs Halldórssonar 13. júlí 1981:72–84.
- Ásgeir Blöndal Magnússon. Íslensk orðsifjabók. Reykjavík: Orðabók Háskólans. 1989.
- Fashion Swagg. Sótt 17.3.2010.
