Sólin Sólin Rís 10:04 • sest 17:19 í Reykjavík
Tunglið Tunglið Rís 18:19 • Sest 10:37 í Reykjavík
Flóð Flóð Árdegis: 06:43 • Síðdegis: 19:08 í Reykjavík
Fjaran Fjara Árdegis: 00:31 • Síðdegis: 13:05 í Reykjavík
Sólin Sólin Rís 10:04 • sest 17:19 í Reykjavík
Tunglið Tunglið Rís 18:19 • Sest 10:37 í Reykjavík
Flóð Flóð Árdegis: 06:43 • Síðdegis: 19:08 í Reykjavík
Fjaran Fjara Árdegis: 00:31 • Síðdegis: 13:05 í Reykjavík
LeiðbeiningarTil baka

Sendu inn spurningu

Hér getur þú sent okkur nýjar spurningar um vísindaleg efni.

Hafðu spurninguna stutta og hnitmiðaða og sendu aðeins eina í einu. Einlægar og vandaðar spurningar um mikilvæg efni eru líklegastar til að kalla fram vönduð og greið svör. Ekki er víst að tími vinnist til að svara öllum spurningum.

Persónulegar upplýsingar um spyrjendur eru eingöngu notaðar í starfsemi vefsins, til dæmis til að svör verði við hæfi spyrjenda. Spurningum er ekki sinnt ef spyrjandi villir á sér heimildir eða segir ekki nægileg deili á sér.

Spurningum sem eru ekki á verksviði vefsins er eytt.

Að öðru leyti er hægt að spyrja Vísindavefinn um allt milli himins og jarðar!

=

Hvaðan kemur nafnið Öræfajökull og hvernig varð það til?

Helgi Björnsson

Hér er einnig að finna svar við spurningunni:

Hvað hét Öræfajökull fyrir gosið í jöklinum á 14. öld?

Árið 1362 eyddi eldgos blómlegri byggð milli Skeiðarársands og Breiðamerkursands, sem kölluð var Litla-Hérað - til aðgreiningar frá Fljótsdalshéraði. Eftir gosið hefur héraðið heitið Öræfi en bæði jökullinn og eldkeilan sem leynist undir honum verið nefnd Öræfajökull. Í fornu máli var öræfi notað um hafnlausa strönd og síðan óbyggðir, eyðimörk og auðnir.

Áður hét jökullinn Knappafellsjökull eftir tveimur Hnöppum (eystri 1758 m, vestari 1851 m) sem rísa upp úr gígbörmum sem umlykja ísfyllta öskju (4-5 km að þvermáli, 14 km2 að flatarmáli). Ísinn í miðju öskjunnar er 550 m þykkur. Sex tindar rísa á öskjubörmunum yfir 1700 m, efst Hvannadalshnúkur (2110 m), hæsta fjall landsins. Hnappavellir er bæjarhverfi við rætur jökulsins. Í Landnámu hét byggðin Ingólfshöfðahverfi á milli Kvíár og Jökulsár (á Skeiðarársandi).

Við gosið bráðnaði í einni svipan jökulís innan öskjunnar og ofsaleg vatnsflóð féllu undan fimm skriðjöklum yfir byggðina á láglendi. Gosinu fylgdu gríðarleg aurflóð en mest tjón á landi varð líklega vegna vikurfalls sem talið er hafa verið að minnsta kosti 30-40 cm þykkt á svæðinu. Annálar telja að allir íbúar hafi flúið. Ekki eru til áreiðanlegar heimildir um manntjón. Sumir bæir voru aldrei endurreistir, til dæmis Gröf og Bær. Kirkjustaðirnir tveir á austanverðum Skeiðarársandi, Rauðilækur og Eyrarhorn, byggðust aftur en höfðu endanlega lagst af um öld seinna. Tjón varð á byggð allt austur að Höfn í Hornafirði, 70 km frá eldstöðinni, en mestur hluti gjóskunnar barst út á haf, og hefur gjóska frá þessu gosi jafnvel fundist í mýrum í Skandinavíu. Áratugir liðu áður en fólk settist aftur að í þessari sveit. Um 1700 var byggð á sjö stöðum, Skaftafelli, Svínafelli, Sandfelli, Hofi, Hnappavöllum, Fagurhólsmýri og Kvískerjum. Á Svínafelli, Hofi, Hnappavöllum og Fagurhólsmýri voru bæjarhverfi, oft fjölmenn. Enn er að mestu auðn á milli jarðanna.

Öræfajökull, Hof, Hofskot, Austurhús og Litlahof, séð til norðausturs.

Öræfajökull, Hof, Hofskot, Austurhús og Litlahof, séð til norðausturs.

Eldgosið er eitt mesta sprengigos sem orðið hefur á Íslandi. Kvikan var kísilrík og svo seig að þrýstingur gat orðið mjög hár í bólum þegar gas losnaði úr bráðinni, og blöðrurnar sprungu svo að kvikan tættist í fíngerða gjósku. Gosmökkurinn reis hátt til lofts uns hann hrundi til jarðar undan eigin þunga. Heit ský af súrefnissnauðu gasi, nefnd gusthlaup, féllu niður hlíðar eldfjallsins, sópuðust yfir láglendi, og dýr köfnuðu samstundis.

Talið er að gosið hafi þeytt upp 10 km3 af gjósku, í allt að 20 km hæð, gegnum veðrahvolfið upp til heiðhvolfsins þar sem láréttir vindar bera örfínar öskuagnir og brennisteinsgös (súlfít) langar leiðir umhverfis jörðina. Við það dregur úr sólgeislun sem nær til jarðar. Reyndar er talið að gosið 1362 hafi ekki valdið verulegri hnattrænni kólnun andrúmslofts.

Árið 1727 gaus aftur í Öræfajökli, með jarðskjálftum og gjóskufalli, en gosið var miklu minna en 1362. Mikil jökulhlaup ruddust undan skriðjöklum og eyddu graslendi og fénaði.

Lengi var talið að Öræfajökull væri sofandi eldfjall, en jarðskjálftar sýna að eldstöðin er enn virk. Sumarið 2017 myndaðist sigketill í jöklinum í miðri öskju hans, sem benti til aukins jarðhita vegna grunns kvikuinnskots.

Myndir:

Höfundur

Helgi Björnsson

prófessor emeritus í jöklafræði

Útgáfudagur

2.2.2026

Spyrjandi

Kristófer Hilmar Brynjólfsson, Eyþór

Tilvísun

Helgi Björnsson. „Hvaðan kemur nafnið Öræfajökull og hvernig varð það til?“ Vísindavefurinn, 2. febrúar 2026, sótt 2. febrúar 2026, https://visindavefur.is/svar.php?id=79338.

Helgi Björnsson. (2026, 2. febrúar). Hvaðan kemur nafnið Öræfajökull og hvernig varð það til? Vísindavefurinn. https://visindavefur.is/svar.php?id=79338

Helgi Björnsson. „Hvaðan kemur nafnið Öræfajökull og hvernig varð það til?“ Vísindavefurinn. 2. feb. 2026. Vefsíða. 2. feb. 2026. <https://visindavefur.is/svar.php?id=79338>.

Chicago | APA | MLA

Senda grein til vinar

=

Hvaðan kemur nafnið Öræfajökull og hvernig varð það til?
Hér er einnig að finna svar við spurningunni:

Hvað hét Öræfajökull fyrir gosið í jöklinum á 14. öld?

Árið 1362 eyddi eldgos blómlegri byggð milli Skeiðarársands og Breiðamerkursands, sem kölluð var Litla-Hérað - til aðgreiningar frá Fljótsdalshéraði. Eftir gosið hefur héraðið heitið Öræfi en bæði jökullinn og eldkeilan sem leynist undir honum verið nefnd Öræfajökull. Í fornu máli var öræfi notað um hafnlausa strönd og síðan óbyggðir, eyðimörk og auðnir.

Áður hét jökullinn Knappafellsjökull eftir tveimur Hnöppum (eystri 1758 m, vestari 1851 m) sem rísa upp úr gígbörmum sem umlykja ísfyllta öskju (4-5 km að þvermáli, 14 km2 að flatarmáli). Ísinn í miðju öskjunnar er 550 m þykkur. Sex tindar rísa á öskjubörmunum yfir 1700 m, efst Hvannadalshnúkur (2110 m), hæsta fjall landsins. Hnappavellir er bæjarhverfi við rætur jökulsins. Í Landnámu hét byggðin Ingólfshöfðahverfi á milli Kvíár og Jökulsár (á Skeiðarársandi).

Við gosið bráðnaði í einni svipan jökulís innan öskjunnar og ofsaleg vatnsflóð féllu undan fimm skriðjöklum yfir byggðina á láglendi. Gosinu fylgdu gríðarleg aurflóð en mest tjón á landi varð líklega vegna vikurfalls sem talið er hafa verið að minnsta kosti 30-40 cm þykkt á svæðinu. Annálar telja að allir íbúar hafi flúið. Ekki eru til áreiðanlegar heimildir um manntjón. Sumir bæir voru aldrei endurreistir, til dæmis Gröf og Bær. Kirkjustaðirnir tveir á austanverðum Skeiðarársandi, Rauðilækur og Eyrarhorn, byggðust aftur en höfðu endanlega lagst af um öld seinna. Tjón varð á byggð allt austur að Höfn í Hornafirði, 70 km frá eldstöðinni, en mestur hluti gjóskunnar barst út á haf, og hefur gjóska frá þessu gosi jafnvel fundist í mýrum í Skandinavíu. Áratugir liðu áður en fólk settist aftur að í þessari sveit. Um 1700 var byggð á sjö stöðum, Skaftafelli, Svínafelli, Sandfelli, Hofi, Hnappavöllum, Fagurhólsmýri og Kvískerjum. Á Svínafelli, Hofi, Hnappavöllum og Fagurhólsmýri voru bæjarhverfi, oft fjölmenn. Enn er að mestu auðn á milli jarðanna.

Öræfajökull, Hof, Hofskot, Austurhús og Litlahof, séð til norðausturs.

Öræfajökull, Hof, Hofskot, Austurhús og Litlahof, séð til norðausturs.

Eldgosið er eitt mesta sprengigos sem orðið hefur á Íslandi. Kvikan var kísilrík og svo seig að þrýstingur gat orðið mjög hár í bólum þegar gas losnaði úr bráðinni, og blöðrurnar sprungu svo að kvikan tættist í fíngerða gjósku. Gosmökkurinn reis hátt til lofts uns hann hrundi til jarðar undan eigin þunga. Heit ský af súrefnissnauðu gasi, nefnd gusthlaup, féllu niður hlíðar eldfjallsins, sópuðust yfir láglendi, og dýr köfnuðu samstundis.

Talið er að gosið hafi þeytt upp 10 km3 af gjósku, í allt að 20 km hæð, gegnum veðrahvolfið upp til heiðhvolfsins þar sem láréttir vindar bera örfínar öskuagnir og brennisteinsgös (súlfít) langar leiðir umhverfis jörðina. Við það dregur úr sólgeislun sem nær til jarðar. Reyndar er talið að gosið 1362 hafi ekki valdið verulegri hnattrænni kólnun andrúmslofts.

Árið 1727 gaus aftur í Öræfajökli, með jarðskjálftum og gjóskufalli, en gosið var miklu minna en 1362. Mikil jökulhlaup ruddust undan skriðjöklum og eyddu graslendi og fénaði.

Lengi var talið að Öræfajökull væri sofandi eldfjall, en jarðskjálftar sýna að eldstöðin er enn virk. Sumarið 2017 myndaðist sigketill í jöklinum í miðri öskju hans, sem benti til aukins jarðhita vegna grunns kvikuinnskots.

Myndir:...